Innerarityren hitzaldiari buruz luze aritu zara, eta zuri esker bertaratu ez zirenak, orain informazio gehiago daukate. Baina bereziki ezagutzaren gizartean eleaniztasunaren auzia zertan zen zentratzea eskatzen zen.

Bestalde, eta argitze aldera diot, klasean bai komentatu genuen hiztun gehien dituen hizkuntza txinera dela, baina ez “interneten ondorioz, gehien irakurtzen den hizkuntza ingelesa” dela. Aipatu nuena beste gauza bat izan zen: Interneteko webguneen 3/4ak ingelesez daudela. Horrek ez du esan nahi ingelesa denik gehien irakurtzen den hizkuntza. Irakurketa beste gai bat da, eta horretan oraingoz ez gara sartuko.

Halaber ingelesaren erabilera eta Globalizazioaren artean egiten duzun alderaketa ez dut ondoegi ulertzen, ezta literaturara egin duzun saltoa. Literatura eta Internet-en erabiltzen den hizkuntza idatzia bi fenomeno desberdin baitira. Nahaste kontzeptualak saihestu behar dira.

Edozein modutan ni ere ados nago zurekin: eleaniztasun aberastasuna da, eta ezagutzaren gizartea egiazkoa bada, ezin da hori galtzen utzi.

Gehiegizko informazioa dugun gizarteari dagokionez, ez gaude zuzen uste badugu ez jakina dela inozoa. Informazio guzti horren inguruan galduta dagoena baita tontotzat har genezakeenaren prototipoa. Informazio kopuru handi hauek ito egiten gaituzte. Hori dela eta, kasu honen aurrean jokatzen jakin behar da. Innerarity-ren ustez unibertsitatean bertan ikasi beharko genukeen zerbait da, gaur egun oso gutxik baitakite informazioa zuzen nola kudeatu.
Kudeaketak izugarrizko garrantzia du ezagutzaren gizartean. Informazioa aukeratzeko orduan, kritikoak izateko jarrera suposatzen baitu. Besteak beste, informazio ezberdinak kontrastatzea exijitzen baitigu gizarte honek. Jakituna ez da izango egunkari bat goitik behera irakurtzen duena, bi, hiru, edo agian lau egunkari ezberdin irakurri, gainbegiratu eta bata bestearekin alderatzen dituena baizik
Informazioaren munduan ezinbesteko tresna hizkuntza da. Gaur egun 6000 hizkuntza inguru daude, baina gizarte mota honen ondorioz, mende amaieran ia erdiak gal daitezke. Informazio iturri nagusi bat Internet da. Interneten informazio ugari izan arren, hizkuntza ezberdinen aberastasunari dagokionez, hainbat eta hainbat hizkuntza kolokan daude.
Behin klasean komentatu genuen bezalaxe, nahiz eta hiztun gehien dituen hizkuntza txinera izan, interneten ondorioz, gehien irakurtzen den hizkuntza ingelesa da. Sarean ingelesaren erabilera nolabait masibo hau, Globalizazioarekin alderatu genezake. Fenomeno honek, nolabait munduko literatura guztiak hartu eta handi bat osatu du, banan-banan txikiak ahaztuz, eta hizkuntzekin berdina ari da gertatzen. Ingelesaren ondoan, hiztun gutxiko hizkuntzak arriskuan daude, beraz, horrela ondorioztatu daiteke, nahiz eta informazio kopurua handiagotzen joan, era berean hizkuntza batzuk arriskuan jartzen ari direla.
Honen aurrean irtenbiderik dagoen esatea zail egiten zait. Hala ere, nahiz eta oso garrantzitsua izan XXI. mende honetan informazioa eta ezagutza, hori bezain garrantzitsua iruditzen zait hizkuntza batek duen iragana, balorea eta indarra. Horregatik, alde batetik irabazteak bestetik galtzea esan nahi balu, nire erantzuna, atzera itzultzea nahiago dudala izango litzateke. Gure arbasoen garaira itzultzea alegia, zein euren ama hizkuntzarekin, jakin beharreko guztiaren berri zuten.
Hala ere, eleaniztasuna sarean sustatuz, ingelesarekin lehiatzea lortuko balu, ongi etorriak horrelako ekimen guztiak! Egia esan, euskararen kasuan nahiz eta egun euskal sare sendo bat izan, ezingo nuelako jasan nire hizkuntzan informaziorik jaso ahal ez izatea, beraz, gainontzeko hizkuntzekin horrelakorik gerta ez dadin, hizkuntzak sustatzea komeni da, baita idazten ez diren hizkuntzak ere sareratzea. Unescorekin ados bainago, eleaniztasuna aberastasuna da!
Bestalde, Joxek bere blogean  www.goienak.net) laburtzen duen bezalaxe, ezagutzaren gizarteari aurre egiteko bost estrategia nabarmendu daitezke:
Lehenengoa arreta zeri eskaini kudeatzea da, bigarrena, informazioa suntsitzea (informazioa argi bereiztu…), ondorengoa, guk gure kasa pentsatzea da, eta horretarako aurrerago aipatu beharreko prestakuntza bat behar da, gaur egun faltan dugun prestakuntza hain zuzen. Bestalde, elkarlana komeni zaigu, gure ingurua sinplifikatzeko eta azkenik, laburtzeko ahalmena ere beharrezkoa dela aipatu behar da.
Alfons Cornellaren “mas es menos” esaldiari dagokionez, lehen aipatutakoarekin lotura zuzena duela pentsatzen dut. Azken finean, larregizko informazioa dugunean, hainbeste dugu aukeratu eta aztertzeko, informazio gutxi dugunean baino gutxiago dugula. Azaltzeko konplexua den arren, gauza bat argi izan behar dugu: Geroz eta gehiago izateak informazioaren esparruan, okerreko bidera eramaten gaituela, horrexegatik, gehiago izate hori, gutxiago izatea bilakatuko da.